Drie maanden later

Drie maanden na het slechte nieuws, ik had de chemotherapie goed doorstaan. De hele chemotherapie lang geen misselijkheid, geen langdurige vermoeidheid en een normale tot zelfs grotere eetlust. En dat terwijl mijn bloedcellen om de twee weken flink werden aangevallen, kapotgemaakt. Ik merkte wel dat ik me langzamerhand steeds meer dagen  vermoeider voelde.

Na de laatste chemokuur

Zo ook de na de laatste chemokuur. Ik heb mezelf een hele dag moeten  aansporen om uiteindelijk aan het einde van de dag de sportschool in te gaan. Zo vermoeid en lusteloos was ik, om maar niet te beginnen over de keelpijn. Zoals elke andere keer dacht ik; ‘het gaat wel over.’

Maar het ging niet over, het werd juist erger! Na twee nachten amper geslapen te hebben van de keelpijn, trok ik aan de bel. Ik moest eraan toegeven, ik kon de pijn niet meer aan. Zoveel pijn heb ik nog niet eerder gehad.

Verhoging kan duiden op infectie

Het was een vrijdagnacht en we belden de spoedlijn van afdeling B6 (de behandelafdeling voor chemotherapie). Of ik verhoging had? Eh, moest ik even meten. Ja, 38.7 graden Celsius. Ik werd verzocht om naar de EHBO te komen voor nader onderzoek, want verhoging bij chemo-patienten kon duiden op een infectie.

Bij de EHBO werd ik volledig gecheckt; longfoto, bloed prikken, bloeddruk – en temperatuur meten. Als ze mijn keelpijn maar konden verhelpen, dan vond ik het best. Waarschijnlijk kreeg ik wel wat pijnstillers en mocht ik naar huis….dacht ik.

 

Slecht nieuws

De dienstdoende arts had slecht nieuws; mijn bloedwaarden waren niet goed. De waarde van witte bloedcellen was minder dan 0,1 waar ik normaal tussen de 16-19 had. Het was een wonder dat ik nog functioneerde. Ik had die week nog 2 keer gesport, ook knap.

Ter observatie en om aan te sterken moest ik 48 uur op afdeling B6. Ik kreeg antibiotica om eventuele infecties tegen te gaan. Aah, ik zou eindelijk een beetje kunnen slapen. Heerlijk leek me dat. Morfine-pil (pijnstiller) in m’n mik, die zou binnen tien minuten werken. Maar helaas, het had totaal geen effect. Dan maar een slaappil erbij. Nee, hielp ook niet. Ik zag de uren voorbij tikken, maar slikken deed zoveel pijn dat ik de slaap niet kon bevatten.

Pijn

Beter worden, dat gebeurde niet in het ziekenhuis. De lucht daar was zo ontzettend droog dat de pijn verergerde en ik na 2 nachten vroeg of ik naar huis mocht. Dat mocht.

De lage dosis morfine die ik voorgeschreven kreeg, hielp slechts enkele uren per dag. De overige uren waren een hel. Ik sliep en at amper, want slikken deed enorm veel pijn. Ik was alleen maar aan het vechten tegen de pijn. Op deze manier zou het niet lukken om mijn weerstand weer op pijl te krijgen.

Bij de huisarts heb ik om een hogere dosis gevraagd en dat werkte beter.

Beter worden

Ik had Mucositis, vertelde de oncoloog. Een ontsteking van het mondslijmvlies die vaak voor komt bij patiënten die chemotherapie ondergaan. Fijn dat we het een naam konden geven, maar wanneer gaat het over? Ik was al een week verder! Het moest vanzelf overgaan en duurt zo’n 2-3 weken.

De week erop gingen we op vakantie naar Italië. De eerste paar dagen was ik een zombie; nog steeds ziek, high van de morfine, verzwakt en afgevallen. De zorg voor mijn kind kon ik allang niet meer zelf doen. Robert deed alles, van koken tot aan de totale zorg voor die kleine.

De vakantie deed me goed. Met de dag werd de pijn minder, heelden de wonden in mijn keel en nam de kwaliteit van het leven weer toe. Na 3 weken (EINDELIJK! 3 weken is lang als je constant pijn hebt) was ik pijnvrij en van de morfine af. Eten was eindelijk weer een genot.

Kom in contact

of plaat een reactie op deze blog
Neem contact op