Hoe kwam ik erachter

Tja, er zat opeens gewoon een knobbel in mijn linkerborst. Ik voelde eigenlijk al een jaar geleden ‘wat’ zitten, toen ik borstvoeding gaf aan mijn dochter van 1 jaar. Maar ik dacht al die tijd dat het een opgezette melkklier was. Je borsten zijn sowieso anders tijdens de zwangerschap en borstvoedingsperiode. Ik zag er geen gevaar in en heb er niet langer bij stil gestaan.

Maar toen ik weer zwanger was en mijn borsten begonnen te groeien, begon de knobbel steeds meer aanwezig te zijn. Hij was groter en ik voelde het nu echt heel duidelijk. Ik vertelde het tussen neus en lippen door aan mijn beste vriendin, waarop zij mij dringend verzocht een bezoek aan de huisarts te brengen. Ze wilde me niet bang maken, maar haar collega was na een jaar afwezig te zijn geweest door een behandeling tegen de borstkanker weer teruggekeerd.

Twee dagen later zat ik dan bij de huisarts

De huisarts kon zich wel vinden in mijn verhaal van een opgezette melkklier, maar om het zeker te weten verwees ze me toch door naar het ziekenhuis om er met een echo naar te laten kijken. Als het ‘niets’ was, dan zouden ze me dat gelijk laten weten. Als het misschien wel ‘wat’ zou zijn, dan zouden ze nader onderzoek moeten doen.

 

Gelukkig kon ik vrij snel in het ziekenhuis terecht. Ik lag de volgende dag al bij de radioloog op de behandeltafel. Helaas kreeg ik hier weer niet de bevestiging dat het ‘niets’ was. De radioloog kon uit de echo niet opmaken wat voor afwijking dit was en moest een biopsie doen. Bij dit onderzoek werd er wat weefsel uit de afwijking in de borst gehaald door middel van een holle naald.

Ik kreeg eerst een plaatselijke verdoving door een injectie. Met een holle naald verwijderde de radioloog vervolgens enkele stukjes weefsel uit de borst. Dit was geheel pijnloos. Het weefsel werd voor nader onderzoek opgestuurd naar de patholoog. De biopsie moest uitwijzen of de afwijking goed- of kwaadaardig is.

De uitslag van de biopsie zou ik enkele dagen later krijgen

Die dagen voelde als een eeuwigheid. Ik ben erg positief ingesteld en ben elke keer van het beste uitgegaan. Helaas kreeg ik steeds niet het nieuws dat ik wilde horen. Ook nu ging ik nog steeds uit van het beste, maar het kon ook wel eens slecht nieuws zijn wat ik die maandag te horen zou krijgen. Die onzekerheid was verschrikkelijk! ‘Stel dat ik borstkanker heb, hoe moet het dan met de baby in mijn buik? Misschien leef in lang genoeg om de baby te kunnen baren en moet mijn partner dan de kinderen alleen opvoeden…’ Mijn partner dacht daar natuurlijk anders over. Hij zou dan eerder kiezen voor het afbreken van de zwangerschap, zodat mijn leven gespaard zou worden. We hadden ons bewust niet verdiept in de mogelijkheden, omdat we bleven volhouden dat ik geen borstkanker had.

Daar zaten we dan op maandagochtend in het ziekenhuis, met z’n drieën (mijn partner, dochter van 1 en ik). De chirurg wond er geen doekjes om. ‘Ik heb slecht nieuws…..’ Mijn wereld stortte even in.

Kom in contact

of plaat een reactie op deze blog
Neem contact op